அனுபவம்தான் வாழ்க்கை

அடி தந்த பக்குவம்


அடி ஒன்று முதலில் விழ
அலறித் துடித்தேன்
அடி இரண்டு அடுத்து விழ
ஐயோவென்றேன் நோவினால்
அடிக்குஅடி மேலும் விழ
அழுதழுது கதறினேன்
அடி அடுத்தடுத்து கூடி விழ
ஆருமே வரவில்லை
அடி பட்ட புண்நோவால் அழுது
ஆண்டவனையும் கூப்பிட்டேன்
அடி நோவால் அடியெடுக்க முடியாமல்
அனாதையாக் கிடந்தேன்
அடி என்னை அடிக்க அடிக்க
அடி தாங்கியாகிவிட்டேன்
அடி யிப்போ இடியாக விழுந்தாலும்
அச்சமின்றி இருக்கின்றேன்
அடி தந்த பக்குவத்தை நான்
ஆரிடம்போய்ச் சொல்லுவேன்?

எழுதியவர்: செல்லி

வாழ்க்கை ஒரு போராட்டம். கவலையில்லா மனிதனில்லை. துன்பமில்லாத வாழ்க்கையில்லை. ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் ஒவொருவித துன்பம். சிலரது வாழ்வில் ஆரம்ப காலத்தில் துன்பம்; ஒரு சிலருக்கு பிற்காலத்தில் துன்பம்; இன்னும் சிலருக்கு வாழ்க்கை முழுவதுமே தொடர்ந்து துன்பம்தான். துன்பம் அனுபவிக்கும்போது அந்த அனுபவத்தில் மனித மனம் பக்குவமடைகிறது. அதைத்தான் இக் கவிதை காட்டுகிறது.
_____________________________________________________________________________
நீங்களும் இந்தக் கவிதையைப் படித்து உங்கள் கருத்தையும் சொல்லுங்களேன்




"அனுபவம்தான் வாழ்க்கை"
13 Comments - Show Original Post Collapse comments

Blogger செல்லி said...

மன்னிக்கவும்,அனுபவம் என்பதற்குப் பதிலாக அநுபவம் என்று எழுதிவிட்டேன்.

12/28/06 3:45 AM
Delete
Blogger Soorya said...

அடி கவிதை நல்லாக வந்திருக்கிறது.
நிறையு வாசிப்பதன் மூலமும் எழுதுவதின் மூலமும் மேலும் உங்கள் எழுத்தாற்றலை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.
வாழ்த்துகள்.

12/29/06 3:39 AM
Delete
Blogger பகீ said...

வாருங்கள் செல்லி. தமிழ் பதிவுலகிற்கு.

edit post இல் சென்று மாற்றி விடுங்களேன்.

ஊரோடி பகீ

12/29/06 8:38 AM
Delete
Blogger செல்லி said...

வணக்கம் சூரியா
இந்தக் கன்னிப் பதிவுக்கு முதலில் வந்த உங்கள் கருத்துக்கு மிகவும் நன்றி. மீண்டும் வாருங்கள்.

12/29/06 1:55 PM
Delete
Blogger செல்லி said...

வணக்கம் பகீ
இந்தக் கன்னிப் பதிவை முதன்முதலில் வரவேற்று பின்னூட்டம் அளித்திருக்கீறீர்கள். நன்றி.
ஆமாம், edit post க்குப் போய் சில பிழைகள் திருத்தியிருக்கிறேன்.ஆலோசனைக்கு நன்றி.மீண்டும் வாருங்கள். ஆலோசனை தாருங்கள்.

12/29/06 2:04 PM
Delete
Blogger அரை பிளேடு said...

முதல்ல பதிவு எழுத வந்து இருக்கற உங்களை வரவேற்கிறேன். தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

கவிதை அருமை. வாழ்க்கையென்றால் அடிகள் கட்டாயம் இருக்கும். அதை எப்படி நாம எதிர் கொள்ளறோம் அப்படின்றதுதான் முக்கியம்.

வெறுமனே அடங்கி அடிதாங்கும் பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்ளுதல் தவறு. அடிகளை வெல்லும் பக்குவமே தேவை.

நிறைய எழுதுங்கள். கவிதைகள் வலியை மட்டுமன்றி வழியையும் சொல்லட்டும்.

12/29/06 3:42 PM
Delete
Anonymous செல்லி said...

உங்க பேரைச் சொல்ல நாக்கில் வெட்டு விழுகிறது, அதனால் வபிந (வலைப் பதிவு நண்பரே)என்று கூப்பிடுகிறேன்.
வபிந
நீங்க சொல்லுவது முற்றிலும் உண்மை.அதாவாது அடி விழுந்து - துன்பத்தால்- விழுந்தாலும் உடனே எழுந்து விட வேண்டும்.துவண்டுவிடக் கூடாது.பின் வாழ்க்கையே தோற்றுவிடும்; துன்பம் எமை வென்றுவிடும்.
ஒவ்வொரு தடவையும் நீ விழும்போதும், அத்தனை வீழ்ச்சியிலிருந்தும் எப்படி நீ எழும்புகிறாய் என்பதில்த்தான்
உண்மையான் வெற்றி அடைகிறாய் என்று யாரோ ஒரு அறிஞர் சொல்லுகிறார்.
அப்படி எத்தனை தடவை வென்றுவிட்டேன். அதனால்த்தான் வாழ்வில் என்னக்குப் பக்குவம் வந்துவிட்டது உங்கள் கருத்துக்கு மிக்க நன்றி. மீண்டும் வாங்க.

12/29/06 6:19 PM
Delete
Blogger நான் said...

வாருங்கள்,
பதிவுலகிற்கு வந்ததற்கு வாழ்த்துக்கள்,

நல்ல கவிதை, நிறைய எழுதுங்கள், பகிர்ந்து கொள்வோம்.

இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்.

12/30/06 1:05 AM
Delete
Blogger செல்லி said...

வாருங்க நான். வருகைக்கு நன்றி.உங்க இன்னொரு பின்னூட்ட்த்தையும் படித்து publish பண்னினேன் ஆனா அது இங்கு வரவில்லை. புது வீடில்லையா இன்னும் நிறைய பழக வேண்டியிருக்கு.
செல்லி எங்க அம்மாவோட செல்லப் பேருங்க.
உங்கள்க்கும் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

12/30/06 4:10 AM
Delete
Blogger kannabiran, RAVI SHANKAR (KRS) said...

நல்ல கவிதை செல்லி!
நண்பர்கள் சொன்னது போல் பழகப் பழகப் பதிவுத் தமிழ் உங்க பக்கம் வந்து விடும்!

வாழ்த்துக்கள்!

12/30/06 9:30 PM
Delete
Blogger செல்லி said...

//நண்பர்கள் சொன்னது போல் பழகப் பழகப் பதிவுத் தமிழ் உங்க பக்கம் வந்து விடும்!//
ஆமாம் , நானும் அப்படித் தான் நினைக்கிறேன்.
உங்க கருத்துக்கு மிகவும் நன்றி.

12/30/06 11:13 PM
Delete
Blogger தி. ரா. ச.(T.R.C.) said...

அடிமேல் அடி விழுந்தாலும் அடிமேல் அடி வைத்து வழ்க்கையில் முன்னே அடி எடுத்து வைக்கவேண்டும்.
அருமையாண கவிதை. த்ங்களுக்கு கர்னாடக சங்கீதம் பிடித்தால் என் வலைப்பதிவுக்கு வாருங்கள்

12/31/06 11:34 AM
Delete
Blogger செல்லி said...

வணக்கம் தி.ரா.ச
கருத்துகளுக்கு மிக்க ந்ன்றி

//தங்களுக்கு கர்னாடக சங்கீதம் பிடித்தால் என் வலைப்பதிவுக்கு வாருங்கள்//
நிச்சயம் வருகிறேன்

12/31/06 10:17 PM
Delete

"என்னிரத்தம்" கவிதை

பாட்டனைப் பார்க்கவே
பேரனும் பிற
நாட்டிலிருந்தே வந்தான்.
பார்க்கப் பரவசந் தரும்
பிஞ்சு முகம்.
கேட்கப் புளகாங்கிதம்
மழலைத் தமிழ்.

வீட்டில் வேலைசெய்ய
வந்து நிற்பான்
தானும் கூடவே.
தன்பாடும் தானுமாய்
இருந்த எனக்கு
தெரியுமாம் என்றான்
எல்லாந் தனக்கு.

வெட்டவேதும் என்றுபோனா
கத்தி கவனம், தாத்தா!
குனிந்தேதும் எடுக்கப்போனா
நாரி கவனம், தாத்தா!
சாப்பிடவென்று கையைவச்சா
கொட்டிண்டும் கவனம்,தாத்தா!
கைகழுவும் போதுகூட
சட்டை கவனம், தாத்தா!

அப்பனுக்குப் பாடஞ்சொன்னான்
அந்தச் சுவாமியப்பன்
அப்பனின் அப்பனெனக்கே
பாடஞ்சொல்லுஞ் சுப்பனாரிவன்?
என்னிரத்தம் அவனப்பனில்,
அவனிரத்தம் சுட்டிப்பயலிலெனில்,
என்கிறுக்கு இவனுக்கெனில்,
என்னிரத்தந்தானே இவனும்!.

விவசாயி - கவிதை

துயரற்ற விவசாயி்
தோட்டத்தில்,வயலில்
தொழில்தான் மூச்சு.

வெயில் தின்றமுகமும்,
கையில் வறண்டதோலும்,
தோற்றம் கவர்வதில்லை,
நோக்கம் அதுவுமில்லை.
நோய்க்குப் பயமுமில்லை,
நோய்க்குப் பயமவனிடமோ?

சுறுசுறுப்பிற் சூறாவளி
தலையின்பார மூட்டையால்
நெருநெருக்கும் கழுத்துள்ளே
முதுகில் மூட்டைச்சுமையில்
அடிக்கடி இளைக்கும்மூச்சிலே.
சோர்வில்லாத முழுமூச்சோடு
செய்துமுடிப்பதே பழக்கம்.

எடைகூடல், இடுப்புவலி
எலும்புருக்கி, புற்றுநோய்
நாரிப்பிடிப்பு, தோள்வலி,
மூட்டுவலி, முதுகுவலி
முழங்கால் கணுக்கால்வலி
தலையிடி தடிமன்காய்ச்சலென்று
தரையிலுங் கிடந்ததில்லை;
இருதயமும் இரும்புபோல
இதிலென்ன இரத்தழுத்தம்.

விவரமான விவசாயி
வேதனைகள் அவனுக்கில்லை
செய்தொழிலே அவன்மூச்சு!

எழுதியவர்: செல்லி

ஹைக்கூ

நிறைந்த பானையில்
கூரையினூடாய் வந்த
கனத்த மழை.

கதைத்ததைக் கணப்பொழுதில்
திரிச்சுச்சொன்ன
தொலைபேசி.

சேவைப் போர்வையில்
கூட்டாய்க் கூத்தடிக்கும
குழுவரசியல்.
(அன்பான தமிழ்மண நண்பர்களே,இது இங்கு யாரையும் தாக்குவதாக எழுதப்படவில்லை என்பதை அன்போடும் தாழ்மையோடும் அறியத் தருகிறேன்.இது நான் தற்போது வாழும் சமூகத்திற் கண்ட அனுபவம்.)

பாமரன் பசியில்
வாக்குச் சுரண்டக் கூரிய
ஆயுதம் அரிசி.

இது ஒரு புது முயற்சி ஆகையால் பிழை இருப்பின் அன்புடன் அறியத் தாருங்கள்.

ஹைக்கூ கவிதைகள்

நிறைந்த பானையில்
கூரையூடாக
கனத்த மழை.

நான் கதைத்ததையே
அடுத்தநொடியில்
திரிச்சுவிட்ட செல்பேசி.

சேவையென்று பலப்பல
பொய்யுரைத்துக்
கூத்தடிக்கும் குழுவரசியல்.

பாமரன் பசியில்
வாக்குவேட்டுக்கு
ஆயுதம் அரிசி.

"விவரமான விவசாயி"

துயரற்ற விவசாயிநான்
தோட்டத்திலும், வயலிலும்
தொழில்தான் என்மூச்சு.

வெயில் தின்றமுகமும்,
கையில் வறண்டதோலும்,
தோற்றம் கவர்வதில்லை,
நோக்கம் அதுவுமில்லை.
நோய்க்குப் பயமுமில்லை,
நோய்க்குப் பயமென்னிடமோ?

சுறுசுறுப்பில் நாஞ்சூறாவளி
தலையின்பார மூட்டையால்
நெருநெருக்கும் கழுத்துள்ளே
முதுகில் மூட்டைச்சுமையில்
அடிக்கடி இளைக்கும்மூச்சிலே.
சோர்வில்லாத முழுமூச்சோடு
செய்துமுடிப்பேன் செயல்பாத்து.

எடைகூடல், இடுப்புவலி
எலும்புருக்கி, புற்றுநோய்
நாரிப்பிடிப்பு, தோள்வலி,
மூட்டுவலி, முதுகுவலி
முழங்கால் கணுக்கால்வலி
தலையிடி தடிமன்காய்ச்சலென்று
தரையிலுங் கிடந்ததில்லை;
இருதயமும் இரும்புபோல
இதிலென்ன இரத்தழுத்தம்.

விவரமான விவசாயிநான்
வேதனைகள் எனக்கில்லை
செய்தொழிலே என்மூச்சு!

எழுதியவர்: செல்லி

"என்னிரத்தம்" கவிதை

பாட்டனைப் பார்க்கவே
பேரனும் பிற
நாட்டிலிருந்தே வந்தான்.
பார்க்கப் பரவசந் தரும்
பிஞ்சு முகம்.
கேட்கப் புளகாங்கிதம்
மழலைத் தமிழ்.

வீட்டில் வேலைசெய்ய
வந்து நிற்பான்
தானும் கூடவே.
தன்பாடும் தானுமாய்
இருந்த எனக்கு
தெரியுமாம் என்றான்
எல்லாந் தனக்கு.

வெட்டவேதும் என்றுபோனா
கத்தி கவனம், தாத்தா!
குனிந்தேதும் எடுக்கப்போனா
நாரி கவனம், தாத்தா!
சாப்பிடவென்று கையைவச்சா
கொட்டிண்டும் கவனம்,தாத்தா!
கைகழுவும் போதுகூட
சட்டை கவனம், தாத்தா!

அப்பனுக்குப் பாடஞ்சொன்னான்
அந்தச் சுவாமியப்பன்
அப்பனின் அப்பனெனக்கே
பாடஞ்சொல்லுஞ் சுப்பனாரிவன்?
என்னிரத்தம் அவனப்பனில்,
அவனிரத்தம் சுட்டிப்பயலிலெனில்,
என்கிறுக்கு இவனுக்கெனில்,
என்னிரத்தந்தானே இவனும்!.

பேரனின் ஆசை

கவிதை

குரக்கன் புட்டு ஒடியல் கூழ்
உழுந்தங்கழி உண்டதெல்லாம்
ஆச்சி அப்பு அந்தக்காலம்

உறைக்கும் கறி சோறு
உருசியான இடியப்பம் புட்டு
உப்புமா தோசை இட்லி
தினந்தினம் தின்கிறார்கள்
அம்மாஅப்பா இந்தக்காலம்

சீஸ்பேகர் ஹாம்பேகர்
சுடுநாயாம் ஏதோ ஹொட்டோக்
சிப்ச் என்ன கோக் என்ன
பிஸ்சாவாம் பாஸ்ற்ராவாம்
பிடிக்குமாம் தின்றுகொள்ள
பிள்ளைகளுக்கு எப்பவுமே

மிலேனியம் பிறந்த பின்னே
மலரப் போகும் மொட்டே
மழலை பேசவரும் சிட்டே
சுழலுமிந்த் உலகில்வந்து
என்ன தின்னப்போகிறாய்?
சொந்தமுள்ளா பேரனுக்கு
சேதி என்னசொல்லுவாய்?

கொழுந்துவிடும் என்நெஞ்சிலே
கொள்ளை கொள்ளை ஆசை
உன்னைத் தூக்கி நான்தவழ்ந்த
ம்ண்ணில் விட ஆசை
முற்றத்து ஒற்றைப்பனை
உயரம் காட்ட ஆசை
ஒற்றைப்பிலா இலைமடித்து
கூழ்குடிக்க ஆசை
சுற்றியுள்ள தோட்டமெல்லாம்
பச்சை காட்ட ஆசை
சுடுசுடு குரக்கன் புட்டும்
சுவைக்கச் சக்கரையும்போட்டு
நீசாப்பிட நான்பாத்திட அந்த
ஆச்சியப்பு காலத்தை உன்னக்குக்
காட்ட ஆசை.

பேரனை போல் நீயிருந்தா
என்பேச்சையும்தான் கேட்பியா?
பிறந்த மண்ணைப் பார்க்க
விரும்பி நீயும்வருவியா?
கூடுவிட்டு உயிர்போனால்
கொள்ளி போட்டுவிடுவியா?

எழுதியவர்: செல்லி

மிலேனியம் பிறக்கப் போகிற காலத்தில் எழுதிய கவிதை. யாழ்ப்பாணம் திரும்பிப் போய் வாழ ஆசை. கனவு பலிக்குமா?
இந்த கவிதை பற்றிய உங்கள் கருத்தையும் சொல்லுங்களேன்.